لاله آتشین

بهار امد زطبع ابهرم شعر نوین خیــــــــــــــــــزد
چو گل از خامه ام مضمون رنگین و متین  خیزد

قیامت  قامتی دارم چو در گلشن خــــــــــرام ارد
بریا احترامش نازنینان از زمین خیـــــــــــــــزد

هیاهوی میان باده خوران می شود بــــــــر پـا
ز پای خم اگر  ان  ساقی ناز افرین خیـــــــــزد

اگر بر طرف گلشن یک شب مهتاب بخرامـــــد
ز بهر پای بوسش نزبو و یاسمن خیـــــــــــزد
 
بگیرد از کف هر گل دل پر وانه و بلــــــــبــــل
اگر از صحن باغ آن لاله روی مه جبین خیزد

اگر ان افتاب من به گلشن روی ننمایــــــــــــد
نه سبزه در چشم رو ید نه لاله از زمین خیزد

اگر با عاشق شیدا نریزد طرح همرنـــــــــگی
صدای حسرت انگیزی از این قلب حزین خیزد

زبس داغ پریرویان مرا در سینه پنهان است
یقین دارم زخاکم لاله های آتشین خیــــــــزد


خیالش میدهد بر ابهر دلداده الــــــــــــهامی
که پی در پی زطبع او کلام آتشین خیـــزد

درد دل

دل درد مند تا کی زجفا تپیده باشـــــــــــــــــــد
قد من زجور خوبان به خدا خمیده باشـــــــــد

بکجا روم خدا یا به کی درد دل بگویـــــــــم
نتوان کشید خاری که بدل خلیده باشــــــــــد
 
زجفای چرخ گردون تو مدار شکوه ای د ل
که ندیده ام دلی را که غمی ندیده باشــــــد
 
بنمود ترک مارا و نکرد یــــــــــــــــاد مارا
مگر از زبان ابهر سخنی شنیده  باشـــــد

فراموشی

تا بـــــــــــــکی ایشوخ دمی فریــــــــــــادم
عاقبت سیـــــــــــــل جفایت برد از بنیـادم

همچو زلفت زغم هجر پریشان شـده ام
چه شود گر ز ره لطف نمایی یــــــــادم

که در عشق تو روز و شب من می گذرد
جایی ان است که سازی بنگاهی شادم

بیتو آرام ندارم به سرت سو گند است
گر نیایی بر سد تا به   فلــــــک فریادم

من که چون مرغ ستم دیده و بی بال و پرم
نو بهار امد و از بنـــــــــــــد بـــــکن آزادم

ره نباشد بـــــه غم هجر فراموشی   را
غم او لحظـــــه «ابهر » نرود از یــــادم

ناید خوشم

بیتو گلگشت چمن ای گلبدن ناید خوشـــــم
ساغر و مینا و پای نسترن ناید خوشـــــــم

بــــــــشکنانم ساغر و گل را بزیر پـــا کنــم
بیتو جا نا از چمن تا انجمن ناید خوشــــم

عطر گیسویت دماغم تازه و تر کرده است
زین سبب عطر گلاب و نسترن ناید خوشم

نیستم پروانه تا بر دور هر شمعی پــــــــــرم
جز بدور شمع رویت پر زدن ناید خوشــــــــم

سر به صحرا میزنم مانند مجنون بعدازیـــن
زندگان هیچ در شهر و وطن ناید خوشــــــم

پیش من افسانه سرو و گل و بلبل مــخوان
من فنا فی العشقم این گونه سخن ناید خوشم

بیتو ابهر سخت گردیده است سیر از زندگی
جان من باد ا فدایت زیستن ناید خوشـــــم

نیم نگه

دوستداران بهار می آید
موسم خوشگوارمی آید
جان خود را فدا کنم از شوق
در مقامی که یار می آید
میبرد دل زمن به نیم نگه
نرگسش پر خمار می آید
گر گلی سر زند ز تربت من
لاله سان داغدار می اید
ابهر غم کشیده سر بر کف
از برای نثار  می آید

مستی شاعر

پرده بر انداز ز سیمای  خویش
شانه بزن زلف چلیپای  خویش

تاب بده ابروی پیوستــــــــه را
کن مه نو واله و شیدای خویش

مست زچشمت شده ام ساقیــــا
دور  بکن ساغر و مینای  خویش

زلف سیه دور جمالش میـــــــــا
شرم و حیا کن تو ز سیمای خویش

پاره گریبانم و مجنون صفــــــــــت
شرح دهم قصه لیلای خویـــــــش

جان من از گـــــریه  ابهر بیـــــــــا
غسل بده باز ســـر ا پای خویش

وعده پار
بیا که بیتو مرا تاب انتظار نمــــــــــانـــــد
بهار و جوش گل امد بدل قرار نمــــــــاند

بیا و رخ بنما تا که جان کنم قربـــــــان
که تاب هجر دگر در دل ای نگار نماند

مرا بدیدن گل هیـــــچ آرزو نبـــــــــــــود
که پیش روی تو اش هیچ اعتبار  نبود

از ان دمی که شدی جلوه گر به جانب باغ
شکیب و حو صله اندر دل هزار نبـــــــود

ز ابهرت نکنی رنجش ار فغان سر کـرد
که در دلش بخدا طاقت و قرار نمانــــد

سنگ حسرت

دور کن ای دلبر از پیش نظر آئینـــــــــــــــه را
محرم رو یت مگردان اینقدر آئینــــــــــــــه را

عاشق دیدار خو د گر نیستی هر صبح و شام
از چه می گیری به کف ای سیمبر آئینه را

بسکه از دل دوستدار فیشن و آرایشـــــی
رشک گلشن می نامیی هر سحر آئینه را

مردنم از رشک گر منظور بیداد تو نیست
پیش روی خود منه جانا دگر  آئیــــنه  را

«ابهر»از غیرت نیارد دید مانند تـــــــــرا
بشکند عیبش مکن باید اگر آئینـــــه ر ا

عمر دو باره

دارم بدل  خیال بت ماه پـــــــــاره ای
زانرو گرفته خرمن هستی شراره ای


از حسرت وصال بت لاله روی من
بنموده طفل اشک بدامن نواره ای

ای خوبرو که خاطر من مایل تو شــــد
سویم بکن ز روی محبت نظـــــاره ای


هان از نگاه گرم تو این «ابهر »حزین
دارد امیــد بخشــــی عمر  دو باره  ای